Binnenkort wordt deze site in een nieuw kleedje gestopt. In plaats van het blog-platform Wordpress te gebruiken zal de nieuwe site draaien op het veelzeidige Drupal. De nieuwe site zal zowel mijn persoonlijke blog bevatten (in het Nederlands), en een varieteit aan andere paginas, voornamelijk in het Engels.

Voor RSS gebruikers, let er op dat de feed adressen zullen veranderen. Ik zal gebruik maken van de FeedBurner dienst om verdere adreswijzigingen te vermijden.

• RSS feed van de volledige site
• RSS feed van mijn persoonlijke blog

Je kan al een voorproefje krijgen op blog.arnebrasseur.net, de tijdelijke thuisbasis alvorens naar dit domein te verhuizen. The oude site zal beschikbaar blijven op legacy.arnebrasseur.net.

De nieuwe site is momenteel alleen nog maar getest in Mozilla Firefox, gebruikers van Internet Explorer moeten dus niet verbaasd zijn als dingen niet helemaal kloppen. Voor gebruikers van respectabele browsers zoals Opera of Safari verwacht ik geen problemen.

De reis is bijna rond. De terugkeer wordt voorbereid. Afscheid van een prachtig land, een cultuur vol van paradoxen. De bergen en de scooters, de organische chaos. Nachten uit met mensen uit alle continenten, met Japans bier en gedroogde inktvis of gefrituurde tofu. En toch vervangt niets je maten van thuis. De homies.

Terugkeren naar de Europese zomer, waar we nachten volpraten in de taal die we van onze moeders kregen. Met een glas wijn in de hand en insecten op de achtergrond. Het Chinees even laten bezinken, alvorens aan de volgende missie te beginnen. Deze keer naar het vasteland, het grote China. Een stapje dichter bij Confucius.

Wordt vervolgd…

De Chinese Guido Gezelle heet Li Bai (李白), een gevierde poëet uit de Tang dynastie. Vorige week heb ik me hier in een tweedehands boekenwinkeltje een boek aangeschaft met 300 gedichten uit die periode. Vandaag trok ik gewapend met schrift, potlood, drie woordenboeken en veel geduld naar een theehuis om mijn eerste vertaling te maken van een klassiek Chinees gedicht. Ik sloeg het boek op een willekeurige plaats open, en begon mijn ontdekkingstocht naar de betekenis van een gedicht dat meer dan 1200 jaar geleden geschreven werd.

Klassiek Chinees is eindeloos veel cryptischer dan Modern Chinees, maar gelukkig wordt bij elke passage tekst en uitleg verschaft (in’t Chinees uiteraard), zodat traag maar zeker een gedicht zich voor mij ontvouwde. Zie hier mijn (zeer vrije) vertaling.

Uitwuiven van een vriend

Langs de noorderwal ligt breed gestrekt de groene berg;
het witte water ontwijkt langs oostzijde de stad.
Op deze plaats scheiden onze wegen,
waar eenzame bladeren passeren, eindeloos zwervend op de wind.
Als een drijvende wolk is het reizigerspad, onbeslist;
voor een oude vriend is het afscheid, als de zonsondergang, te snel voorbij.
We wuiven en je gaat,
ik hoor de kreet van een veulen, gescheiden van de groep.

Voor de volledigheid, de tekst in het Chinees, en in Hanyu Pinyin transcriptie.

送友人 (李白)

青山橫北郭, 白水遶東城
此地一為別, 孤蓬萬里征
浮雲游子意, 落日故人情
揮手自茲去, 蕭蕭班馬鳴

sòng yǒu rén (Lǐ Baí)

qīng shān héng běi guō, baí shuǐ raò dōng chéng
cǐ dì yī wéi bié, gū péng wàn lǐ zhēng
fú yún yóu yì, luò rì gù rén qíng
huī shǒu zì zī qù, xiaō xiaō bān mǎ míng

Toen ik mijn vorige post schreef had ik mijn eerste lesperiode van drie maanden net achter de rug. Ondertussen is ook de tweede periode achter de rug, donderdag begin ik aan mijn derde en laatste periode van drie maanden Chinese les, hier in Taiwan.

Ik ben niet gestorven in de tussentijd, wat sommigen misschien stilaan begonnen te denken. Ik ben gewoon ongelooflijk druk bezig geweest. Met Chinees studeren, en met mij geweldig te amuseren. Het is hier zeer aangenaam vertoeven. De cultuurschok is al lang voorbij en heeft plaats gemaakt voor volledige appreciatie van de fijnere dingen des levens. De vriendelijke, gastvrije mensen, het lekkere en goedkope eten, de handigheid van winkels die altijd open zijn, 24 op 24 en 7 op 7. Het is naar Taiwanese standaard een erg koude winter geweest. Het is verbazend hoe koud 7 graden kan aanvoelen met zo veel wind en vochtigheid. Het heeft ook lang aangesleept, maar nu begint het weer op te warmen. Het is al een paar dagen mooi en zonnig, en het ziet er naar uit dat dat nog even zo zal blijven. De lente is wel een seizoen van veel regen, maar hier in Taizhong valt dat naar het schijnt nog mee, beschermd door de centrale bergketen. Volgende week komt er Belgisch bezoek en trekken we waarschijnlijk nog wat meer naar het zuiden, waar het altijd iets warmer en droger is.

Begin februari is het Chinees nieuwjaar gepasseerd, nieuwjaar volgens de oude maankalender. Een paar mensen hebben mij gevraagd hoe dat in zijn werk ging. Chinees nieuwjaar is de grote feestperiode voor China, Taiwan en omstreken. Het is een periode waarin mensen terugkeren naar hun families om samen te vieren. De dagen in de aanloop naar het nieuwjaarsfeest wordt het hele huis van boven tot onder gekuist. Vervolgens wordt er een grootschalig feestmaal klaargemaakt. Het is de enige tijd dat iedereen thuis kookt. Zelf koken is vaak duurder dan uit eten en wordt zelden gedaan. Met Chinees nieuwjaar zijn zo goed als alle restaurants echter dicht voor een aantal dagen. Wanneer het eten klaar is is het eerst de beurt aan de voorouders. Men blijft van het eten af tot men denkt dat de voorouders voldaan zijn. Daarna kan het eigenlijke schranzen beginnen.

Chinees nieuwjaar is ook synoniem voor vuurwerk, lantaarns en rode versieringen. Mensen hangen stroken rood papier met allerhande spreuken van voorspoed en goed geluk naast en boven de voordeur. Een week lang lijkt het ook alsof je in oorlogsgebied zit. Op elk uur van dag of nacht kan je opgeschrikt worden door een salvo firecrackers.

Zelf heb ik “oudejaarsavond” eerder kleinschalig gevierd. Vermits alles dicht is was het een goede gelegenheid om met wat vrienden lekker eten te maken en te kijken naar het vuurwerk dat overal in de stad omhoog schoot. Onze vakantie duurde twee weken. Tijdens onze tweede week vakantie waren de meeste mensen al terug aan het werk, een ideale moment om een uitstapje te maken. We hebben met zijn vijven een autootje gehuurd en zijn dan richting zuiden gereden. De eerste nacht verbleven we in een hotspring hotel met twee hotsprings op de kamer, een kuip in de badkamer en eentje op het balkon. Zeer luxueus en omdat het buiten seizoen was en het hotel nog maar net af was kregen we een aanzienlijke korting.

Vervolgens ontbijt en een strandwandeling in Kending, de enige surfers locatie in Taiwan. We zijn toen langs de andere kust terug richting noorden gereden met het plan een beschermd bosgebied te bezoeken. De trip langs de kust en door de bergen duurde echter langer dan verwacht, waardoor we net voor sluitingstijd arriveerden. Dan maar slaapplek zoeken in Taidong. In het backpackers hotel verbleef ook een groep uit de Filipijnen die iedere avond moest spelen in een club in de buurt. Voor we het wisten was er een fles Tequila besteld en waren de dames in het gezelschap op het podium aan het meezingen. De volgende ochtend (nou ja) dan alsnog onze boswandeling met zicht op de waterval afgewerkt en toen was het alweer tijd om terug te keren.

Na de vakantie toen hadden we een week van examens en toen was het alweer een week vakantie in afwachting van de nieuwe lesperiode. Die is nu nog steeds bezig. Afgelopen weekend ben ik dan met een Belgisch meisje en een Australische kerel de Taroko gorge gaan bezoeken. Dit is een vallei die van de westkust de bergen in gaat met verschillende prachtige wandelpaden onderweg. Opnieuw zijn we met een gehuurde auto de bergen in gereden. Het was de eerste keer dat ik hen ontmoette, dankzij de website Couchsurfing. Nadien ben ik nog een dag in Taipei gebleven om te gaan eten met nog wat andere Couchsurfers. In totaal waren we met zijn tienen. Ik kon overnachten bij de Australier en zijn vrienden, om dan maandag ochtend de sneltrein te nemen, terug naar Taizhong.

Het is onvoorstelbaar hoe snel dit avontuur voorbij vliegt. Nog een paar maanden en ik kan mijn terugkomst beginnen voor te bereiden. Het goede nieuws is dat mijn Chinees er merkbaar op vooruit is gegaan. Ik had afgelopen drie maanden een veel betere lerares dan de eerste periode, en tijdens onze trip naar Taroko heb ik mijn reisgenoten danig onder de indruk gemaakt. Al klinkt het natuurlijk allemaal als Chinees voor hen.

Een waar Vlaams Muzikaal hoogstandje : Lenny en De Wespen

Niks

Ik ben al jaren onderweg
ik heb al heel wa gezien
miserie en twijfels,
verloren verdriet
Mijn ouders waren arm,
wij aten altijd brood
Ik heb bij God gezworen
ik word rijk of ik val dood

Ik heb nooit naar werk gezocht
maar ik had altijd iets te doen
Ik heb gegokt ik heb gewed
en ik won altijd alle poen
Ik ben met goud beladen
en met zilver bedekt
Ik gaf het allemaal weg,
ze verklaarden mij gek

maar als ik u nie heb geef me dan maar … Niks!
Ja niks

Ik ben al eeuwen onderweg,
ik heb vanalles al gezien
de Spanjaarden bevochten
en aan den ijzer gediend
ik heb gelogen en bedrogen
en ik toonde zelfs spijt
ik zat jaren in de kerker
het was nen bitter harden tijd

Ik heb gebrand en heb doen branden
ik ben verketterd en bekeerd
ik ben gedoopt en weer verketterd
en gecontrareformeerd
Ik had honderdduizend vrouwen,
maar ik was geen enkel trouw,
en dat allemaal omdat ik u hier vinden zou

Maar als ik u nie heb geef me dan maar
.. nee .. nee .. nee … Niks! … Ja niks

(solo)

Maak u maar geen zorgen,
ik ben alleen op weg naar u
ik ben alleen op weg naar u
ik ben alleen op weg naar u

Ik ben alleen

Ik heb gelopen voor mijn leven,
ik heb veel te veel beloofd,
Ik heb in de onozelste verhalen geloofd
Ik deed alsof ik blind was
daardoor bleef ik doof
in 1789 ben ik drie keer onthoofd

er zit nen duvel en ne keizer
en nen bedelaar in mij
En als ge voor me kiest dan krijgt de
die der allemaal bij
Ik dans den boogie en de cha-cha
en da tegelijkertijd
ma da kan ik maar alleen als gij bij mij zijt

En als ik u nie heb geef me dan maar..
En als ik u nie heb geef me dan maar.. aaah … niks .. niks .. niks.

Afgelopen week had we vakantie, ideale kans om eens een paar dagen de stad te verlaten en wat meer van Taiwan te zien. Ik kon meerijden richting zuiden met een paar vrienden die Familie gingen bezoeken. Zaterdagmiddag zijn we vanuit Taizhong vertrokken richting Gaoshu (hoge boom), een dorpje in de provincie Pingdong. De bevolking van Taiwan bestaat uit verschillende etniciteiten. In de streek van Gaoshu wonen veel Hakka, een bevolkingsgroep die ook op het vasteland China te vinden is.

Giraf ontmoet Ziyu

Als je reist met Taiwanezen heb je nooit honger. Eten is heel belangrijk in de Taiwanese cultuur. Na aankomst werd er prompt thee geserveerd, en fruit, en iets zoet gemaakt van rode bonen. Niet veel later gingen we met zijn allen op restaurant. Tafels in restaurants zijn hier meestal van het “lazy Susan” type met een grote draaiende schijf zodat iedereen aan de verschillende schotels kan. Ieder krijgt een kommetje rijst, soms ook noedels en/of soep, een leeg kommetje en een bordje. Met je stokjes neem je van de verschillende schotels beetjes eten op je rijst of in je leeg kommetje en eet van daar. Normaal gezien heb je altijd een kommetje in één hand en je stokjes in het andere, je kommetje op tafel laten staan en van daar eten is niet beleefd. Het bordje dient om afval zoals bijvoorbeeld garnaalschillen op te leggen.

Typisch tafereel

Vervolgens worden er de ene na de andere schotel geserveerd die door iedereen gedeeld worden. Het is goede vorm om af en toe een smakelijk stukje aan je buren aan te bieden. Dit kan behoorlijk lang doorgaan, met schotels die al worden afgeruimd terwijl de volgende geserveerd wordt. Soep, groenten, vis, vlees, wat je maar kan bedenken.

Drinken gebeurt uit kleine glaasjes, vaak bier of sterke drank. Er wordt veel naar elkaar getoast en gedronken, al dan niet “gan bei” (ad fundum). Wanneer de groep over meerdere tafels verdeeld is is het beleefd om rond te gaan en bij elke tafel te toasten. Met een hand houd je dan je glaasje vast terwijl de andere er lichtjes onder gehouden wordt. Je heft je glas naar de persoon naar wie je toast, drinkt en heft vervolgens opnieuw je glas. Dit is een belangrijk teken van respect.

Op restaurant

Op zondagochtend na het ontbijt (danping, gemaakt van brood, eieren en mais, spek of andere vulling) gingen we dan naar de plaatselijke markt, en vervolgens ging de hele karavaan naar Meinong, zo’n beetje het centrum van de Hakka cultuur in zuidelijk Taiwan. Ondertussen was het twaalf uur gepasseerd dus dringend tijd voor warm eten. De specialiteit hier was “ban tiao”, zeg maar de tagliatelli van de noedels. Nadien heb ik dan een fiets gehuurd en een kamer gehuurd en van daar ging de tocht alleen verder. In de namiddag heb ik dan de omgeving verkend en gefietst tot waar de bergen begonnen en het me te stijl werd.

Markt

Op maandag ben ik dan de bergen ingegaan richting Duona, een klein dorpje van aborigines, de oudste bewoners van het eiland. Er zijn twaalf verschillende stammen van aborigines. Vroeger werden ze bergmensen genoemd maar tegenwoordig heet het (politiek correct) “oorspronkelijk wonende bevolking” (yuan zhu min, 原住民). Bussen gingen zo ver niet dus werd het liften. De eigenaar van het gastenverblijf bracht me op zijn scooter terug naar Gaoshu, vanwaar ik achter op de moto tot in Maolin geraakt ben. Daar kon ik achter in de laadbak tot Duona. Het was nog geen 11u in de ochtend en ik was al op bestemming, hoog in de bergen.

De “Min su” - hostel

Duona staat bekend voor zijn gratis hotsprings. Ze zijn esthetisch niet alles, maar het water is heerlijk. Het uitzicht hier was ronduit prachtig. Spijtig genoeg wordt het al voor zes uur donker en daarna valt er niet veel meer te beleven. In het dorpje kon ik een kop noedels met soep krijgen, met wat dougan (een soort tofu) en haidai (een soort zeewier). Dan maar terug naar de B&B om wat te lezen. Ondanks mijn drie puls was het toch wel behoorlijk koud zo in de bergen, dus de dag nadien was het snotteren geblazen. Gelukkig ging het snel weer over.

Duona hotsprings

Ondertussen was het dinsdag en woensdag wou ik terugkeren. Twee liften, een bus- en een treinrit later was ik dan in Tainan, een stad met heel veel geschiedenis, en ook gigantisch veel tempels. Ondertussen was de batterij van mijn camera wel leeg dus de foto’s van Tainan zijn met mijn GSM getrokken. Heel de dag heb ik daar rondgewandeld, de ene tempel na de andere bezocht. Vermits er nog een schooltrip naar Tainan op komst is kon ik de typische toeristische bestemming laten voor een andere keer.

Banqi in Tainan park

In zo’n tempel kan je wierook offeren, of een vraag stellen aan de hand van de “halve maantjes”, twee roodgeschilderde stukjes hout in de vorm van een halve maan, met een platte onderkant en een bolle bovenkant. Je neemt die samen in je handen, denkt aan je vraag, schud twee keer en laat ze dan vallen. Komt de ene op de bolle en de andere op de vlakke kant terecht is het antwoord positief, anders moet je proberen je vraag anders te verwoorden om te zien of je dan misschien een beter antwoord krijgt.

Tempel in Tainan

In veel tempels staat ook een bak met allemaal stokjes. Op elk daarvan staat op het einde een nummer. Je trekt er eentje, kijkt naar het nummer, en vervolgens kan je een papiertje krijgen dat met dat nummer overeen komt en waar raad voor de toekomst op te vinden is. Dit is natuurlijk in oude, Chinese, profetische taal dus je moet dan nog iemand vinden die dat in mensentaal kan omzetten. Heel interessant wel allemaal.

Stokje trekken

Briefjes

’s Avonds ben ik dan een kijkje gaan nemen ‘the Armory’. Een kroeg uitgebaat door westerlingen waar ze zowaar Stella Artois op de kaart hadden staan. Een handvol pintjes later ging het dan terug richting hotel, en de dag erna met de trein terug naar Taizhong.

Giraf wacht op de trein

De trip smaakt ongetwijfeld naar meer. Aangezien ik vaak geen keuze had dan in het Chinees te communiceren is mijn Chinees er ook merkbaar beter van geworden. Nu is het echter weer alle dagen naar de les, tot Chinees Nieuwjaar.

Giraf ontmoet KTV lady

Mijn eerste drie maanden aan het talencentrum zitten er op. Afgelopen vrijdag heb ik examen afgelegd en nu heb ik twee weken alvorens van niveau twee naar niveau drie te gaan. Normaal gezien zou dat maar één week geweest zijn, maar ik heb gevraagd om mijn examen een week vroeger af te leggen om wat meer vakantie te hebben. Het plan is om de trein te nemen naar Kaohsiung in het zuiden en van daaruit de omgeving te verkennen. Het toeval wil dat er net weer een typhoon in de buurt is, dus ik wacht nog even af. Het gaat wel meevallen naar het schijnt.

En ondertussen leren we alle dagen wat Chinees bij. Enerzijds vind ik dat ik al goed opgeschoten ben, anderzijds is er nog zo’n oneindig lange weg voor me. Ik schat dat ik ondertussen ruim 500 tekens kan lezen, al kan ik er een paar honderd naast zitten in beide richtingen. Vanaf zo’n 2000 heb je een basiskennis waar je al ergens mee komt. Er zijn er pakweg zo’n 5000 die nog courant in gebruik zijn, maar tel alle zeldzame en antieke karakters er bij en je komt al gauw aan 40.000.

Het gekke aan Chinees is ook dat luisteren, spreken, lezen en schrijven echt totaal verschillende vaardigheden zijn. Je kan eloquent zijn als maar kan, maar amper de menukaart gelezen krijgen. In een taal met een alfabet maak je misschien spellingsfouten, maar als je een woord kan uitspreken dan kan je het meestal maar op een paar manieren spellen, en je kan een woord lezen en begrijpen de eerste keer dat je het voor ogen krijgt. In het Chinees moet je ieder karakter apart leren lezen, en leren schrijven, en dat zijn ook twee erg verschillende dingen. Zelfs moedertaalsprekers die weinig met de hand schrijven hebben op den duur moeite om zich de juiste schrijfwijze van bepaalde tekens te herinneren, maar ze kunnen ze nog wel herkennen. Dat wordt meer en meer een probleem met de opkomst van de informatica. De meeste invoersystemen voor Chinees werken fonetisch : je typt de klank in en krijgt dan een lijst met mogelijke tekens waaruit je kan kiezen. Je moet ze dus alleen nog kunnen herkennen.

Anderzijds heb je bijvoorbeeld Japanners die van veel tekens wel de betekenis kennen, maar niet de Chinese uitspraak. Die kunnen een tekst dus wel wat begrijpen, zonder te weten hoe het wordt uitgesproken. De grammatica is wel anders en niet alle tekens komen overeen maar het is toch een goeie start.

Het leuke is wel dat eens je genoeg tekens kent je de betekenis van veel samengestelde woorden kan raden wanneer je ze leest. Het Mandarijns gebruikt maar een beperkte verzameling lettergrepen, waardoor er veel homoniemen zijn. Ieder karakter komt overeen met één lettergreep, maar er zijn dus heel veel karakters die dezelfde uitspraak hebben. In spreektaal zorgt men er voor dat uit de context duidelijk is wat men bedoelt, of is men in de loop van de tijd woorden gaan samenstellen om meer expliciet te zijn. Geschreven taal kan veel beknopter zijn omdat een karakter niet alleen een klank voorstelt, maar ook een bepaalde betekenis.

Taal is natuurlijk niet het enige dat ik hier leer. Onlangs heb ik me er aan gezet om mijn stokjes-eet-techniek te verbeteren. Dit is hoe ik mijn stokjes vasthield voor ik hier kwam:

Chopsticks : before

Ik heb echter wat rondvraag gedaan en blijkbaar is dit de ‘juiste’ manier:

Chopsticks : after

Er zit redelijk wat kracht op de duim hier. Het vraagt wat oefening, de stokjes glijden aanvankelijk makkelijk van hun plaats, maar eens je de juiste manier vindt om ze te klemmen is dit een heel handige manier. Je kan meer kracht zetten en je kan je stokjes ook krachtig uit elkaar trekken, dus bijvoorbeeld om een stuk vis of vlees wat kleiner te maken houd je je stokjes samen, je steekt ze in het vlees en trekt ze dan uit elkaar. Wie heeft er nu nog een mes nodig?

大家好!

De verzengende zomerhitte is voorbij en heeft plaats gemaakt voor heerlijk zonnig najaarsweer. Wat ze in België terrasjesweer zouden noemen. Het is minder vochtig dan een maand geleden, en er staat geregeld een lichte bries waardoor de smog wat verwaait.

Sinds mijn laatste schrijven zijn er ook twee typhoons langs het eiland gepasseerd. De eerste is langs het Noord-Oosten rakelings Taiwan gepasseerd, de tweede was behoorlijk stevig is en voor een uurtje of zo aan land geweest. Het Noorden en Oosten heeft het zwaar te verduren gehad, maar hier halverwege de oostkust beschermd door de centrale bergkam viel het beter mee. Veel regen en stevige wind, dat wel. Een neon reclamebord wat verder in de straat is naar beneden gekomen, en heel wat zeilen met reclame hingen volledig aan flarden.

Uit mijn vorige posts kregen sommigen de indruk dat ik hier dag en nacht lig te fuiven. Ik wil jullie natuurlijk niet teleur stellen, maar Chinees studeren is geen part-time job. In de voormiddag heb ik les, en het grootste deel van de namiddagen breng ik thuis door met studeren en huiswerk. Alle dagen hebben we wel iets van huiswerk, waardoor het soms lijkt of ik weer in de lagere school zit. Twee à drie keer per week is er een test van woordenschat of grammatica.

De Language Center Chinese Division werk met periodes van drie maanden elk, waarna er een examen volgt en een week om op adem te komen. We zijn nu net over de helft van de eerste periode en dus was het vorige week “mid-term” examen. Eén van de voorwaarden voor mijn studiebeurs is dat ik steeds boven de 80% blijf, maar het ziet er naar uit dat dat wel zal lukken. De leraars geven redelijk mild hun punten.

Ik heb ondertussen een eigen plek om te wonen gevonden, in een appartement dat ik deel met een Canadees, waardoor ik tijdens het schrijven een uitzicht heb op de skyline van Taizhong. Het is bovendien slechts op tien minuutjes stappen naar de universiteit.

Het voorbije weekend ben ik eindelijk eens de stad uitgeraakt. Heerlijk om nog eens frisse lucht te ademen. Met een Taiwanese vriend we met een groepje van vijf gaan stappen in de bergen net buiten Taizhong. Er zijn verschillende “hiking trails” aangelegd. Het was echt een zalige ervaring. Vooral in het begin ging het behoorlijk stijl dus we hebben wel wat gezweet.

Zoals te verwachten was ben ik weer totaal verslaafd aan de ijsthee hier. Voor elk café in België heb je hier twee theehuizen. Je hebt de echte traditionele waar je in Japanse stijl aan lage tafels zit, je hebt de modernere waar veel mensen ook komen om te eten, en dan heb je, zeker in een studentenbuurt zoals hier, gigantisch veel kleine theewinkeltjes die hoofdzakelijk leven van afhaal. Velen hebben niet eens tafels, alleen een grote toog. De variëteit in het aanbod is ook enorm. Dat gaat van gewone groene, zwarte of oolong thee met veel of weinig suiker en ditto ijs, over thees met melk en parels van tapioca tot honingthee met aloe, en verleden week kwam mijn flatgenoot thuis met een thee met vanilleijs. Naart het schijnt zijn er zelfs een paar plaatsen waar men groene thee gemengd met Heiniken verkoopt. Toegegeven dat de keuze van pils wat ongelukkig is, maar desalniettemin het proberen waard.

Zelfgemaakte ijsthee en ‘Franse’ koekjes

We hebben hier net een lang weekend achter de rug ter ere van het Mid-Autumn Festival (中秋節), ook wel Moon Festival genoemd. Dat is naast Chinees Nieuwjaar één van de belangrijkste feestdagen in de Chinese wereld. Dit gaat gepaard met barbecue, mooncakes en heel veel vuurwerk. Tijdens het volledige lange weekend (van zaterdag tot en met dinsdag) werd hier de hele tijd door vuurwerk en firecrackers afgestoken. Af en toe zag je dat dan ergens tussen de gebouwen omhoogschieten, maar meestal hoorde je alleen veel geknal. Meerdere keren ben ik ’s nachts wakkergeschoten van zo’n hele ketting piratten. Het heeft wel iets zullen we maar zeggen.

De barbecue was ook niet van de poes (not from the pussy). Zaterdagavond was ik uitgenodigd bij Kris en Carrie met nog een Canadese vriend van hen. Tot in de vroege uurtjes hebben we op het dak zitten kletsen en eten met nog een lekker drankje er bij. Perfect! Zondag was het dan hier boven op het gebouw de beurt aan het jonge volkje van de Language Center. Deze keer mocht iedereen zijn eigen gerief meebrengen, resultaat : drie keer meer eten dan we redelijkerwijs op konden krijgen. Maar we hebben ons best gedaan. De russen waren er weer bij, een Japanner, Amerikanen en Canadezen. Enkele Taiwanezen, een enkele Belg, een Nederlander en enkele Fransen.

Rum baby

Thai stijl vis

Daniel peuzelt

En het culinaire feest hield niet op, maandag hebben we lekker gekookt bij Jon en Luke en dinsdag zijn we naar Fatty’s geweest, een Italiaans restaurant in het district dat ze Little Europe noemen. De Penne Putanesca was yummy yummy, maar wel drie keer duurder dan de lokale keuken.

Ondertussen ben ik helemaal gesetteld aan het geraken. Ik heb een appartement gevonden als flatgenoot bij een Canadees die hier al een paar jaar rondhangt. Het gebouw ligt op 5 minuten wandelen van de universiteit. Het dak is prachtig en een ideale plek voor feestjes (zoals de vorige twee internationale feestjes). En Jon, een vriend van de Language Center woont hier ook met nog een Canadees en een Brit. We maken het goed gezellig. Ik heb m’n eigen badkamer, breedband internet, airconditioning en er komt een kuisvrouw. De wasservice om de hoek wast en plooit voor 70 NT$ (1.5 €) drie en halve kilo wasgoed. Kan je ook niet voor sukkelen.

Mijn scooter is ondertussen ook helemaal de mijne, een prachtige 125cc in uitstekende staat. Ik heb niet veel voorgaande scooter ervaring maar het went snel. Nu kan ik ook eens tijdens het weekend de bergen in, of naar het centrum.

Mijn scooter

Die scooter alleen maakt me al voor 99% een local, maar om die laatste procent te overbruggen ben ik vorige met Jon naar de repetitie van een lokaal koor geweest. Ze zingen in Mandarijns, Taiwanees, Engels en Italiaans (nou ja, Chintaliaans). Het is echt dikke pret om mee met de bassen die nummers te oefenen. In november hebben ze een grote show en ze zouden graag hebben dat we meedoen, maar ik heb nog niet beslist. Jon ziet het niet goed zitten, en ik zou een kostuum en leren schoenen moeten kopen. Maar het zit er in. We zijn de enige niet-Taiwanezen in het koor dus da’s wel een hele ervaring.

Jon (NY)

Giraf in de KTV

Vandaag ontdekt dat ‘ringtone’ hier een heel nieuwe definitie krijgt. Je hebt de ringtone die je hoort wanneer je opgebeld wordt, maar je kan hier ook kiezen wat de persoon hoort die jou opbelt. In plaats van de oude en zeer getrouwe ‘puuuuuuuuut - puuuuuuut - puuuuuuut’ krijg je dan een of andere Chinese popsong te horen. Ik snapte er eerst niks van, dacht dat het de voicemail was of zo. Bleek dus dat alles in orde was, gewoon de muziek doorstaan tot de persoon aan de andere kant zijn telefoon oppakt. Ok dan.

Waterkokers zijn hier ook anders dan bij ons, weet niet of ik dat al eens vermeld heb. In plaats van éénmalig een portie water op te warmen heb je een reservoir van zo’n 5 liter dat constant op temperatuur gehouden wordt. Kyoto zal het niet graag zien, maar wel zeer handig voor een theefanaat als mezelf.

Vrijdagavond nog zo’n schoolvoorbeeld van Aziatische cultuur mogen meemaken : KTV. Met vijf à tien man huur je voor een paar uur een kamertje inclusief leren banken en karaoke installatie. Er is ‘all you can eat’ buffet, en met zijn allen ga je wild op het zingen van Chinese, Taiwanese of voor een ‘grootneus’ als mezelf Engelse nummertjes. Ondertussen snoep je kroepoek, friet van zoete patat, ijscreem en drink je sloten koude thee. Toegegeven het heeft iets, amusant is een goede beschrijving. Meer dan een paar keer per jaar zou ik het echter niet aanraden.

Fun at KTV

Na de KTV met overwegend Taiwanees volk had ik nog een ander feestje voor de boeg, John, één van mijn medestudenten aan de Language Center gaf een feestje op zijn appartement. We waren met een paar Russen, Fransen, een Nederlander, enkele jongens van Panama, twee Taiwanezen, mezelf en John die uit de VS komt. We hebben eerst lang op het dak gezeten waar je een heerlijk uitzicht hebt over Taizhong. Van de Russen leerden we de regels van het vodka drinken. Wil je de dag nadien nog mens zijn, volg dan deze geboden:

1. Drink de vodka ijskoud
2. Drink niet op een lege maag
3. Eet onmiddelijk na het drinken iets, bij voorkeur iets vettig
4. Wacht na het vodka drinken met het drinken van andere vloeistoffen, zeker tot na je iets gegeten hebt
5. Drink later op de avond niets meer dat minder sterk is, stijg altijd in percentage alcohol

Het grappige was dat bijde Russen al meer dan een jaar geen vodka hadden aangeraakt, ze waren er geen grote fan van. Maar soms kwam het van pas, bijvoorbeeld bij het uitpraten van ruzies om te voorkomen dat je ondertussen de andere persoon op zijn bakkes ramt.

International party

Rond twee uur vertrokken de meeste mensen, John, Irène en mezelf bleven achter voor een potje Wiiiiiiiiiiii (hoeveel i’s heeft dat ding officieel?). Da’s die spelconsole waar mensen hun tv mee aan flarden werpen. Hij had één of ander absurd (en ik bedoel echt absurd) Japans spel, en boksen. Best lachen allemaal. Nadien nog beetje nagebabbeld en hop naar huis.

Zaterdag was het qua culturele introductie alweer raak : de Spicy Hotpot. Je kan het misschien nog het best vergelijken met fondue. In het midden van de tafel staat een grote pot op een gasvuur, met in het midden een kleinere pot, zodat je een centrale pot en een buitenste ring hebt. Er zit een soort soep in, de ene heel pikant, de andere eerder neutraal. Je kan kiezen of je de grote of de kleine spicy wil. Je betaalt per persoon en kan dan vis, vlees en groenten à volonté bestellen. Normaal krijg je bij een tweede bestelronde kleinere porties maar dat was nu niet het geval, we hebben goed ons best mogen doen. Met veel moeite zijn we nadien terug de trap op geraakt naar de vierde verdieping.

Om al die overdaad te compenseren ben ik vandaag eens het zwembad op de campus gaan proberen. Qua faciliteiten zijn ze echt goed voorzien : tennisvelden, een loopbaan, basketbalveld, zelfs een fitness. En een zwembad dus, openlucht. Het was een tijdje geleden dat ik gezwommen had, maar ik ben en blijf een watterrat in hart en nieren. Ik heb me voorgenomen zo veel mogelijk na de les een duikje te gaan nemen. Tegen dat het te fris wordt om nog te zwemmen zou ik dan in staat moeten zijn om de fitness aan te doen.

Het weekend was natuurlijk interessanter dan de week, en morgen is het weer maandag dus straks nog een beetje lezen en bedje in. Typisch sta ik zeven uur op om tegen acht uur in de les te zitten. Afhankelijk van de dag heb ik dan tot 10 of tot 12 uur les. Vervolgens ga ik dan naar het EZ café, da’s een soort taverne op de campus waar de Taiwanese studenten aangemoedigd worden Engels te spreken en de buitenlanders om Chinees te praten. Als je in de juiste taal besteld krijg je 10% korting, en de bagel met tonijn en sla is niet te versmaden. Daar lees ik dan in de Taipei Times de nieuwe aflevering in de soap opera Taiwan a.k.a. R.O.C versus de Chinezen, de VN en de Verenigde Staten. Kort samengevat : Taiwan wil vertegenwoordiging in de VN, bij voorkeur onder de naam ‘Taiwan’, maar de status van Taiwan is volgens de VS ‘onbeslist’. In de internationale gemeenschap zijn er amper landen die Taiwan als onafhankelijk land beschouwen. Nochtans heeft het zijn eigen bestuur en werden al drie presidenten op democratische wijze verkozen. Maar er is zoiets als de ‘Taiwan Straight Status Quo’. China wil Taiwan aanhechten, velen in Taiwan willen onafhankelijkheid, en de VN en de VS willen dat iedereen niet te hoog van de toren blaast, en vooral niets doet dat aan de overkant van het water kwaad bloed kan zetten. Ondertussen zorgt China er voor dat Taiwan op de Olympische Spelen ‘Chinese Taipei’ zal heten, en dat de nationale vlag en nationaal volkslied niet te zien/horen zal zijn.

Het is echt een beetje een soap, maar zoals eerder beloofd zal ik er nog eens in het lang en het breed over uitweiden, tegen dat ik zelf nog wat beter begrijp hoe dat allemaal geevolueerd is en hoe het er nu mee zit.

En terwijl ik me als noeste student gedraag hangt Giraf de toerist uit. Het zijn toeren. Maar over een week zou ik ook mijn scooter moeten hebben, kan ik af en toe de stad ontvluchten. To be continued…