Arne in Taiwan

De Chinese Guido Gezelle heet Li Bai (李白), een gevierde poëet uit de Tang dynastie. Vorige week heb ik me hier in een tweedehands boekenwinkeltje een boek aangeschaft met 300 gedichten uit die periode. Vandaag trok ik gewapend met schrift, potlood, drie woordenboeken en veel geduld naar een theehuis om mijn eerste vertaling te maken van een klassiek Chinees gedicht. Ik sloeg het boek op een willekeurige plaats open, en begon mijn ontdekkingstocht naar de betekenis van een gedicht dat meer dan 1200 jaar geleden geschreven werd.

Klassiek Chinees is eindeloos veel cryptischer dan Modern Chinees, maar gelukkig wordt bij elke passage tekst en uitleg verschaft (in’t Chinees uiteraard), zodat traag maar zeker een gedicht zich voor mij ontvouwde. Zie hier mijn (zeer vrije) vertaling.

Uitwuiven van een vriend

Langs de noorderwal ligt breed gestrekt de groene berg;
het witte water ontwijkt langs oostzijde de stad.
Op deze plaats scheiden onze wegen,
waar eenzame bladeren passeren, eindeloos zwervend op de wind.
Als een drijvende wolk is het reizigerspad, onbeslist;
voor een oude vriend is het afscheid, als de zonsondergang, te snel voorbij.
We wuiven en je gaat,
ik hoor de kreet van een veulen, gescheiden van de groep.

Voor de volledigheid, de tekst in het Chinees, en in Hanyu Pinyin transcriptie.

送友人 (李白)

青山橫北郭, 白水遶東城
此地一為別, 孤蓬萬里征
浮雲游子意, 落日故人情
揮手自茲去, 蕭蕭班馬鳴

sòng yǒu rén (Lǐ Baí)

qīng shān héng běi guō, baí shuǐ raò dōng chéng
cǐ dì yī wéi bié, gū péng wàn lǐ zhēng
fú yún yóu yì, luò rì gù rén qíng
huī shǒu zì zī qù, xiaō xiaō bān mǎ míng