Arne in Taiwan

Giraf ontmoet KTV lady

Mijn eerste drie maanden aan het talencentrum zitten er op. Afgelopen vrijdag heb ik examen afgelegd en nu heb ik twee weken alvorens van niveau twee naar niveau drie te gaan. Normaal gezien zou dat maar één week geweest zijn, maar ik heb gevraagd om mijn examen een week vroeger af te leggen om wat meer vakantie te hebben. Het plan is om de trein te nemen naar Kaohsiung in het zuiden en van daaruit de omgeving te verkennen. Het toeval wil dat er net weer een typhoon in de buurt is, dus ik wacht nog even af. Het gaat wel meevallen naar het schijnt.

En ondertussen leren we alle dagen wat Chinees bij. Enerzijds vind ik dat ik al goed opgeschoten ben, anderzijds is er nog zo’n oneindig lange weg voor me. Ik schat dat ik ondertussen ruim 500 tekens kan lezen, al kan ik er een paar honderd naast zitten in beide richtingen. Vanaf zo’n 2000 heb je een basiskennis waar je al ergens mee komt. Er zijn er pakweg zo’n 5000 die nog courant in gebruik zijn, maar tel alle zeldzame en antieke karakters er bij en je komt al gauw aan 40.000.

Het gekke aan Chinees is ook dat luisteren, spreken, lezen en schrijven echt totaal verschillende vaardigheden zijn. Je kan eloquent zijn als maar kan, maar amper de menukaart gelezen krijgen. In een taal met een alfabet maak je misschien spellingsfouten, maar als je een woord kan uitspreken dan kan je het meestal maar op een paar manieren spellen, en je kan een woord lezen en begrijpen de eerste keer dat je het voor ogen krijgt. In het Chinees moet je ieder karakter apart leren lezen, en leren schrijven, en dat zijn ook twee erg verschillende dingen. Zelfs moedertaalsprekers die weinig met de hand schrijven hebben op den duur moeite om zich de juiste schrijfwijze van bepaalde tekens te herinneren, maar ze kunnen ze nog wel herkennen. Dat wordt meer en meer een probleem met de opkomst van de informatica. De meeste invoersystemen voor Chinees werken fonetisch : je typt de klank in en krijgt dan een lijst met mogelijke tekens waaruit je kan kiezen. Je moet ze dus alleen nog kunnen herkennen.

Anderzijds heb je bijvoorbeeld Japanners die van veel tekens wel de betekenis kennen, maar niet de Chinese uitspraak. Die kunnen een tekst dus wel wat begrijpen, zonder te weten hoe het wordt uitgesproken. De grammatica is wel anders en niet alle tekens komen overeen maar het is toch een goeie start.

Het leuke is wel dat eens je genoeg tekens kent je de betekenis van veel samengestelde woorden kan raden wanneer je ze leest. Het Mandarijns gebruikt maar een beperkte verzameling lettergrepen, waardoor er veel homoniemen zijn. Ieder karakter komt overeen met één lettergreep, maar er zijn dus heel veel karakters die dezelfde uitspraak hebben. In spreektaal zorgt men er voor dat uit de context duidelijk is wat men bedoelt, of is men in de loop van de tijd woorden gaan samenstellen om meer expliciet te zijn. Geschreven taal kan veel beknopter zijn omdat een karakter niet alleen een klank voorstelt, maar ook een bepaalde betekenis.

Taal is natuurlijk niet het enige dat ik hier leer. Onlangs heb ik me er aan gezet om mijn stokjes-eet-techniek te verbeteren. Dit is hoe ik mijn stokjes vasthield voor ik hier kwam:

Chopsticks : before

Ik heb echter wat rondvraag gedaan en blijkbaar is dit de ‘juiste’ manier:

Chopsticks : after

Er zit redelijk wat kracht op de duim hier. Het vraagt wat oefening, de stokjes glijden aanvankelijk makkelijk van hun plaats, maar eens je de juiste manier vindt om ze te klemmen is dit een heel handige manier. Je kan meer kracht zetten en je kan je stokjes ook krachtig uit elkaar trekken, dus bijvoorbeeld om een stuk vis of vlees wat kleiner te maken houd je je stokjes samen, je steekt ze in het vlees en trekt ze dan uit elkaar. Wie heeft er nu nog een mes nodig?